Krypta, stare nagrobki i niezwykłe witraże. Odkrywamy kościół w Dąbrówce

Pierwszy kościół powstał w 1605 roku

Stajemy przed kościołem w Dąbrówce, którego obecna bryła pochodzi z 1732 roku. Jednak parafia istniała tutaj już wcześniej. Pierwszą świątynię ufundował w 1605 roku Christoph von Schlieben.

Z tego okresu mają pochodzić zachowane do dziś fundamenty oraz krypta grobowa znajdująca się przed ołtarzem. Przykrywa ją marmurowa płyta z inskrypcją informującą, że spoczywa pod nią Dietrich von Schlieben – czteromiesięczne dziecko, które zmarło 25 lutego 1654 roku.

Na płycie, obok tarczy herbowej, umieszczono również datę Anno 1605. Najprawdopodobniej wskazuje ona rok fundacji pierwszego kościoła w Dąbrówce.

Skromne wnętrze i niezwykłe witraże

Wnętrze kościoła jest dziś bardzo skromne. Po zakończeniu wojny świątynię ogołocono z większości zabytkowych sprzętów i obiektów sakralnych. Część wyposażenia trafiła do kościoła w Olszewie Węgorzewskim, natomiast ołtarz główny został przeniesiony aż do Gołdapi.

Mimo tych strat w Dąbrówce zachowała się wyjątkowa ozdoba – dwa misternej roboty witraże znajdujące się w oknach za ołtarzem. Ich autorem był Ferdynand Muller z saksońskiego Quedlinburga. Witraże ufundowali Klara i Kurt von Sandenowie z Ołownika. Miały upamiętniać ich srebrne wesele, obchodzone 7 czerwca 1905 roku. Kolorowe przeszklenia są dziś jednym z najcenniejszych elementów wyposażenia świątyni. W ubogim wnętrzu przyciągają uwagę i przypominają o czasach, gdy kościół był ważnym miejscem życia miejscowej społeczności.

Wojenne mogiły przed kościołem

Przed świątynią, po obu stronach tak zwanego kamienia milenijnego, stoją płyty nagrobne oznaczające pochówki żołnierskie z okresu I wojny światowej. Na tym cmentarzu spoczywa 44 niemieckich żołnierzy, którzy polegli w okolicy podczas walk we wrześniu 1914 roku. Jest to największy cmentarz wojenny znajdujący się na terenie gminy Budry.

Nagrobki są świadectwem dramatycznych wydarzeń, które dotknęły mieszkańców Mazur na początku XX wieku. Dziś, wśród zieleni i ciszy, przypominają o historii regionu naznaczonej wojną.

Stary cmentarz za kościołem

Za świątynią znajduje się cywilny cmentarz przykościelny. Wysoka trawa niemal całkowicie zasłania znajdujące się tam stare nagrobki. Spomiędzy roślinności wystają duże, kute, żeliwne krzyże. To pozostałości grobów dawnych właścicieli majątku oraz rodziny Voigdt. Jeden z krzyży, mocno pochylony ku ziemi, oznacza grób doktora Karla Ferdinanda Voigdt – założyciela dąbrówskiej dynastii. 

Obok stoi jeszcze stosunkowo dobrze zachowany krzyż na grobie jego małżonki, Emilii Voigdt z domu von Fahrenheit. Te niepozorne pamiątki są ważnym śladem po dawnych mieszkańcach Dąbrówki i lokalnych rodach, które przez lata kształtowały historię tej miejscowości.

Kościół pomocniczy parafii w Budrach

Po 1945 roku w Dąbrówce nie utworzono już odrębnej parafii katolickiej. Początkowo świątynia pełniła funkcję kościoła pomocniczego parafii w Olszewie Węgorzewskim. W tym okresie usunięto z niej większość dawnego wyposażenia i obiektów sakralnych. Obecnie kościół jest świątynią pomocniczą parafii w Budrach. W niedziele i święta odprawiane jest tutaj jedno popołudniowe nabożeństwo.

Miejsce, w którym czas się zatrzymał

Kościół w Dąbrówce należy do najciekawszych historycznych świątyń w tej części Mazur. Nie zachwyca bogatym wyposażeniem ani przepychem. Jego wartość tkwi przede wszystkim w autentyczności, zachowanych śladach przeszłości i niezwykłym położeniu wśród starych mogił.

Fundamenty pierwszej świątyni, krypta przed ołtarzem, marmurowa płyta z herbem von Schliebenów, zabytkowe witraże oraz wojenne i cywilne nagrobki tworzą wyjątkową opowieść o Dąbrówce.

W środku kościoła można odnieść wrażenie, że czas rzeczywiście się zatrzymał. To miejsce ciche, skromne i nieco zapomniane, ale właśnie dzięki temu pozwala lepiej poczuć historię dawnych Mazur.